Back to overview

Wat denken de buren?

Contributed by Toine Van Teeffelen on 23.09.2015:

Toine van Teeffelen

23 september 2015

Een van de thema’s van de huidige World Week for Peace is “it’s time for the healing of wounded souls.” Daar moest ik aan denken toen via Sarah Irving van de Electronic Intifada het bericht gisteren binnenkwam dat het Israelische plaatsje Beit Guvrin, ten zuid-westen van Bethlehem en Jeruzalem, World Heritage Site wordt. Heritage, erfgoed, is hier vaak een zaak van politiek en ook van trauma’s die niet altijd of zelfs meestal niet verwerkt of geheeld zijn.

Een jaar of zowat geleden lukte het het Palestijnse dorp Battir, dat iets minder ver ten zuid-westen van Bethlehem ligt, nog in de West Bank gelegen, om de status van “World Heritage Site” te verkrijgen. Die status hielp om de aanleg van de Muur daar tegen te houden, althans voor het moment. (Laten we na Cremisan niet te optimistisch zijn).

Het stadje Beit Guvrin bij de nieuwe World Heritage Site is na 1948 en de Nakbeh gedeeltelijk gebouwd op de restanten van het Arabische dorp Beit Jibrin. Nu wil het toeval dat een goed deel van de nazaten van de gevluchte inwoners van Beit Jibrin onze directe buren zijn. Tegenover ons huis wonen ze in het ‘Azza vluchtelingenkamp, oftewel het Beit Jibrin kamp. Zij kijken ongetwijfeld met minder toeristische resp. archeologische ogen naar hun vroegere woonplaats. Ik vraag me af wat zij ervan vinden dat het Israelische natuurpark Beit Guvrin-Maresha, waar je nog restanten van hun huizen en grotten kunt zien, World Heritage Site wordt.

In Israel is er een nieuwe organisatie, Decolonizer genaamd, die de diskussie heeft geopend over de huidige toeristische presentatie van de site. Naast aandacht voor restanten van een Romeins theater wordt zoals gebruikelijk nog steeds het aksent gelegd op de joodse oude tijd, om de joodse wortels van Israel te onderstrepen. Maar zoals Irving schrijft, de oude Arabische inwoners en hun voorgangers hebben in hun dagelijks leven honderden jaren geinteracteerd met de restanten uit de vele tijdperken die je op zoveel archeologische plekken in dit land tegenkomt. Is dat niet een relevant gegeven, ook voor toeristen?

Een maand geleden breidden we vanuit het AEI ons Muurmuseum uit in een desolaat gebied vlakbij het Aida vluchtelingenkamp ten westen van het Graf van Rachel in Noord Bethlehem. Een van de nieuwe posters toont een overdenking van Mirna al’Azza. Zij vergezelde alweer een tijdje terug haar oude grootmoeder naar het vroegere Beit Jibrin. Daar kwam haar oma vandaan, daaruit vluchtte deze in 1948. Mirna schrijft: “Ik liep achter haar terwijl we een heuvel in het dorp beklommen. Ze scheen veel sterker en in staat om sneller te lopen dan ik me herinnerde. Ze wist precies waar we liepen alsof ze daar gisteren nog was geweest.”

There are no comments. Add one!