Back to overview

Wandelroutes

Contributed by Toine Van Teeffelen on 16.06.2012:

Toine van Teeffelen

Juni 2012

In het hete weer eten we koude watermeloen met witte kaas. De juiste combinatie. Mary en Janet maken hun verrukkelijke abrikozenjam. De abrikoos, de mishmish, heeft een korte oogsttijd, maar je mag hem niet missen. “Neem alleen abrikozen uit Beit Jala!” waarschuwt Mary. Bijna elk Palestijns dorp of stadje staat wel bekend om een bepaalde groente of fruit, waar omheen soms ook een agrarisch festival wordt georganiseerd.

Mary is op het moment op haar werk druk bezig met etenswaren. Ze heeft voor teenagers een kookcursus op de universiteit opgezet, met kok. Een zomeraktiviteit. Jongeren hebben drie maanden vrij en kunnen meestal niet naar het buitenland. Dus worden allerhande zomerkampen en –aktiviteiten aangeboden. Jara is onder de deelnemers en probeert haar nieuw verworven vaardigheden uit op het familieavondeten. Iedereen is uiterst tevreden.

De teenagers gaan ook mee met een excursie om te leren over traditionele landbouwmethoden en over de natuurlijke omgeving. Ze wandelen in Battir, een prachtig dorp op 15 minuten rijden van Betlehem. Het staat bekend om zijn terrasbouw, oude waterkanalen en irrigatiemethoden, Romeinse archeologie, een oud spoorwegstationnetje en niet te vergeten de plaatselijke trots: de aubergine. Het ecosystem van Battir en zijn mooie vergezichten zullen straks door de Muur teniet worden gedaan. De Muur zal het dorp ook van Betlehem afsnijden. Het Palestijns Gezag heeft UNESCO voorgesteld om Battir te beschermen door het te benoemen tot een World Heritage Site.

De jongeren zweten danig van de anderhalf uur lange wandeling inclusief rustpauzes. Mary moedigt ze aan: “Kom op, loop eens door en kijk naar die oude huizen. Die zijn echt heel interessant.” Het nieuwe “Landschapsecomuseum” in Battir – met een tekening van de aubergine als logo – heeft een kaart van het gebied uitgegeven. De wandelaar kan nu een spoor volgen. Een belangrijke ontwikkeling, zulke kaarten. Er zijn maar nauwelijks kaarten beschikbaar van de omgeving rond Betlehem, de dorpen en de woestijn.

Vanouds is men hier gewend om het geheugen in plaats van kaarten te volgen. Bovendien zijn veel kaarten gecompliceerd. Ze kunnen de Muur aangeven, de groene lijn (de onzichtbare grens tussen de West Bank en Jeruzalem), de gebieden waar de nederzettingen gelegen zijn, de gebieden die het Palestijns Gezag controleert en ga zo maar door. Weinig gebieden in de wereld zijn zo opgesnipperd als de West Bank. Maar tegenwoordig zijn er toch een paar gidsen met gedetailleerd kaartwerk voor wanneer je als bezoeker toch wilt wandelen, ondanks de checkpoints.

Een plaatselijke organisatie heeft een wandelroute uitgezet in de Maghrour vallei ten westen van Betlehem, waar het leger onlangs een restaurant heeft verwoest. Mary wil dit spoor volgen. Vijftig jaar geleden was de Maghrour een bekend picnic-gebied. In de zomer gingen de stadsbewoners massaal en wekenlang ernaartoe, voor de oogst en voor het plezier (in of onder de bomen slapen bv.)

Twee weken geleden nam ik deel aan een openluchtmis ook ten westen van Betlehem, tussen de rotsen en de olijfbomen. De mis wordt wekelijks georganiseerd om te bidden voor recht en vrede. De plek is vlakbij Cremisan, het Selesiaanse klooster. Het bos daar wordt bedreigd door de bouw van de Muur en de zuidwaartse uitbreiding van de nederzetting Gilo. Michel Sabbah, de vroegere katholieke patriarch van Jeruzalem, zei in zijn preek dat het heilige land was gemaakt tot een land van diefstal en haat in plaats van een huis van gebed, maar dat de morele en fysieke aanwezigheid van de Palestijnse christenen niet kan worden ge-elimineerd.

There are no comments. Add one!