Back to overview

Vrede

Contributed by Toine Van Teeffelen on 25.04.2015:

Column uit Bethlehem

25 April 2015

Toine van Teeffelen

Een paar weken geleden kwam het nieuws binnen dat Palestijnse mannen uit de West Bank van boven de 55 en vrouwen boven de 50 geen vergunning meer nodig zouden hebben om naar Jeruzalem te gaan. Mary blijft sceptisch, zeker nadat enkele vrouwen van boven de vijftig die ze kent het probeerden en moesten terugkeren.

Het gonst van geruchten over nieuwe vergunningregels. Handelaren uit de West Bank zouden vergunningen krijgen en artsen zouden hun auto’s naar ziekenhuizen in Oost-Jeruzalem mogen meenemen. Ze zouden wel de kortste route naar de ziekenhuizen moeten nemen en geen andere bestemmingen mogen aandoen. Taxi-chauffeurs uit de West Bank zouden passagiers in een move helemaal naar Amman mogen vervoeren, zoals in het verre verleden.

Ik vermoed dat het Grote Vergunningenspel uit de kast is gehaald met een politieke bijbedoeling. Straks zal de nieuwe Israelische regering waarschijnlijk een paar graden rechtser worden. Israelisch leiders weten dat de wereld wellicht een paar graden minder welwillend naar de bezettingspraktijken zal kijken. Dan zal het PR-argument worden dat Israel aanstuurt op een ‘easing’ van ‘restrikties’, op een ‘economische en sociale vrede’ en dat de Palestijnen hiervan zullen profiteren.

Begin deze week was ik met een Nederlandse bezoekersgroep bij een kolonist in Efrata bij Bethlehem. Hij stelde dat het de PLO was die samenwerking tussen de settlers en de Palestijnen tegenhield en dat de ‘gewone Palestijn’ graag wilde samenwerken met de nederzettingen-ekonomie. “Kijk maar naar de supermarkt Rami Levi bij [de nederzetting] Gush Etzion, daar zie je zowel veel bewoners uit Efrata als Palestijnen.” Rami Levi staat bekend om zijn lage prijzen.

Maar de Palestijnse bevolking blijft hier totaal afhankelijk van alle mogelijke vergunningen om nota bene het eigen land te bezoeken. Mary vertelt dat ze laatst bij de supermarkt om de hoek iemand had ontmoet die scheermesjes wilde kopen. De eigenaar vroeg of hij roze of blauwe wilde. Theatraal vertelde de klant aan de omstanders dat het hem niet meer uitmaakte of hij blauwe of roze scheermesjes kreeg. “Er zijn geen mannen meer.”

Hij vertelde vervolgens dat hij in de bus naar Jeruzalem zat toen een soldate de mannen gelastte de bus te verlaten. Ze gebruikte een moeilijk te vertalen uitdrukking, ‘willa inta’, – hey jullie – dat een neerbuigende klank heeft. Alle mannen gingen de bus uit maar een enkele bleef zitten. Waarom stapte je niet uit, vroeg de soldate hem. “Je behandelt ons alsof er geen mannen meer zijn. Daar zijn de mannen,” en de man wees naar de vrouwen in de bus. Iedereen schoot in de lach, inclusief de soldate, maar de ondertoon van de grap was duidelijk. Je lacht hier trouwens vaak om iets met een ernstige kern. Er wordt al te vaak een vernederend spel met je gespeeld, waar humor je een beetje tegen kan wapenen.

Met Tamer speel ik deze weken Monopolie. Het goedkoop aangeschafte spel bevat Londonse straten maar is in China gemaakt. Het bovenste bankbiljet draagt een afbeelding van Mao. Mao, in zo’n kapitalistisch spel? Wat een grap. Even gegoogled, ja, de afbeelding kan niet anders dan Mao zijn. Tussen Tamer en mij zal er geen economische vrede zijn.

There are no comments. Add one!