Back to overview

Staking

Contributed by Toine Van Teeffelen on 14.09.2012:

September 13, 2012

Toine van Teeffelen

We wisten deze maandag niet of Tamer wel school had. Sommige scholen, zoals die van Jara, besloten om helemaal niet open te gaan. Dat in de wetenschap dat wanneer ze het wel deden, maar een deel van de scholieren zou komen. We hielden Tamer thuis. Inderdaad stuurde de Freres na een paar uur de kinderen ook naar huis. De staking op de Westoever tegen de stijgende kosten van levensonderhoud was behoorlijk breed. Winkels, instellingen en openbaar vervoer lagen plat.

Jara gluurde door het raam om een lange rij toeterende vrachtauto’s te observeren. Ze passeerden onze straat, met papieren en borden tegen de stijgende prijzen en ook tegen de regering, met name de premier Salaam Fayyad en de president, Abou Mazen. De laatste verbleef vorige week in India. Daar werd hij door een van zijn gastheren gevraagd of hij niet huiswaarts moest keren met al die protesten.

Een paar dagen eerder hadden jongeren uit het ‘Azza-kamp voor ons huis stenen en flessen op de straat gegooid en een barricade geplaatst. Later kwam de politie en de vuilnisophaaldienst. Hier en elders in Betlehem kregen de protesten een boventoon van vandalisme zoals het neerhalen van stopborden, het uittrekken van tegels of het verbranden van billboards. Een taxichauffeur vertelde Mary dat geweld de enige taal was die het Palestijnse Gezag begreep. Maar afgezien van zulke opmerkingen was er algemeen verzet van het publiek tegen het vandalisme. “Daar is de Palestijnse lente,” merkte iemand spottend op.

De ekonomische problemen zijn duidelijk verbonden met de afhankelijkheid van de West Bank van Israel op bijna elk gebied: brandstof, water, electriciteit, afzetmarkten, bevoorrading, en zelfs het innen van VAT belastingen aan de grens door de Israelische autoriteiten. Mary’s broer en zussen, die hier de afgelopen weken op bezoek waren, zeiden dat de prijzen vergelijkbaar zijn met die in Frankrijk. Natuurlijk zijn de salarissen veel lager dan die in Israel of West-Europa.

Het Palestijns Gezag had de salarissen van haar werknemers – waar meer dan de helft van de huishoudens en gezinnen in de West Bank van afhankelijk zijn! – met een maand of meer vertraging uitbetaald. Ook was toegelaten dat de brandstofprijzen omhoog gingen. De reaktie was onvermijdelijk, ook al omdat mensen geen spaargeld hebben. In feite zijn nogal wat mensen er de afgelopen jaren toe verleid om zachte leningen te treffen voor de bouw van een huis of aanschaf van auto of apparatuur. Dat gaf in sommige steden in de West Bank een beetje het beeld van een ekonomische zeepbel. Maar als je tegenwoordig een nieuwe wagen op straat zie, heb je gelijk het gevoel van: Oh, die zit financieel vast aan de grond.

Mensen praten weer meer over weggaan. “Je leeft maar een keer,” zegt een collega, “waarom hier te blijven als je al eerder niks anders dan oorlogen en Intifada’s hebt meegemaakt?” De wanhoop komt voort uit een gevoel dat je wegzinkt, dat er geen stevige grond onder de voeten is. Ten eerste: de afwezigheid van een stevige staat: “Wat maakt het uit,” zegt Mary, “of Fayyaad of Abbas weggaan, het Gezag zit met handen en voeten vast aan Israelische en westerse geldschieters.” Ten tweede, het gebrek aan uitaicht op een stevige – dus rechtvaardige – vrede, en ten derde het gevoel dat de mensen “in de straat” niet op een sterke en effectieve manier een vuist kunnen maken.

Maar toch… Toch vertelt, tot mijn verrassing, een bezoekend familielid die in het buitenland leeft dat als hij kans zag, hij hier heel graag zou willen wonen. Dat zegt hij na een half uur kritiek te uiten op de politici en politieke partijen die “verslaafd” zijn aan macht – zelfs wanneer er maar zo weinig macht te verdelen is.

Er is die aantrekkingskracht, de magneet, die uitgaat van je land.

Tamer zegt: “Waarom zijn we van Israel afhankelijk? Het gaat Israel toch niets aan hoe we leven?” Hij wordt met de dag onderzoekender.

There are no comments. Add one!