Back to overview

Obama in Bethlehem

Contributed by Toine Van Teeffelen on 23.03.2013:

Toine van Teeffelen

Maart 2013

“Ik hoop dat hij zich hier de geschiedenis van de burgerrechtenbeweging in de VS herinnert,” zegt Mary.

Obama op weg naar Betlehem. Het lag in de bedoeling dat hij per helicopter kwam, maar zijn reisplan veranderde vanwege sterke wind en mist. “Het is goed dat er mist is,” zegt Mary, “nu kan hij tenminste de Muur zien.”

Elke paar meter staat er een Palestijnse politieman langs de weg voor ons huis. Maar we kunnen wandelen en Mary, Jara en ik nemen deel aan een kleine demonstratie aan het eind van de weg waar we wonen.

Het karton dat we samen met anderen omhoog houden zegt: “Mr President: De Palestijnen vragen niet om gunsten maar om toepassing van het internationaal recht.” Twee rijen mannelijke en vrouwelijke politieagenten schermen ons van de straat af. De limousines zoeven voorbij. Op elke lantaarnpaal in het midden van de Manger Road wapperen een Amerikaanse en Palestijnse vlag. Voor ons zien we een Amerikaanse vlag, die, getroffen door de kille wind, slap over de paal omlaag hangt.

We praten over reismogelijkheden. Mary kreeg een vergunning naar Jeruzalem te gaan in het Paasseizoen – deze keer bijna voor twee maanden. Waarschijnlijk hebben Israelische winkels bij het leger gelobbied om West Bankers voor langere periodes in Jeruzalem toe te laten, zodat er meer wordt verkocht. Op Valentijnsdag, een typisch commerciele feestdag, kregen Westbankers dit jaar voor het eerst een vergunning van een week vanwege het “religieuze feest.”

Voor Jara wordt de Muur meer en meer een realiteit. Dit keer ontving ze in tegenstelling tot Mary geen Paasvergunning, terwijl haar vriendinnen op de scouts er wel een kregen. Ze is boos en zenuwachtig, and vraagt zich af hoe ze nu op Palmzondag naar de processie in Jeruzalem moet gaan. Formeel heeft ze eigenlijk geen vergunning nodig, omdat ze nog geen 16 jaar is. (Op die leeftijd worden Westbankers als “gevaarlijk” beschouwd en raken ze onderhevig aan het vergunningenstelsel). Palestijnen uit de West Bank die op een steenworp afstand van Jeruzalem wonen worden er over de jaren heen op voorbereid dat Jeruzalem niet onderdeel uitmaakt van hun natuurlijke omgeving. Men wordt vreemdeling in eigen land. Het is op zijn best een gunst, geen recht, om naar Jeruzalem te gaan.

We bespreken wie meer geschikt is voor Jara om mee te gaan als camouflage bij de checkpoint – papa of mama. Gewoonlijk begeleid ik haar omdat ik als buitenlander wat normaler wordt behandeld. Maar dit keer heb ik zelf een probleem. Een paar dagen geleden ontving ik een nieuw visum met de gestempelde toevoeging: “bezoekvergunning – alleen Judea en Samaria” [= de West Bank] Dit kan betekenen dat buitenlanders zoals ik, getrouwd met lokale Palestijnse ID houders, in de toekomst niet vrij vanuit de West Bank naar Jeruzalem kunnen reizen, noch naar Israel resp. naar de luchthaven bij Tel Aviv. Buitenlanders die hier werken kunnen ook een ingewikkelde(r) situatie tegemoet zien.

Het Palesitjnse Ministerie van Binnenlandse Zaken is nog relaxed over de nieuwe stempel. Ze hoorden nog niet van problemen. Maar ik weet wel beter. Dit type maatregelen worden gebruikt om de reakties van mensen lokaal en internationaal uit te testen, verwarring te scheppen en mensen aan het idee te laten wennen dat vrij reizen in het gebied voor buitenlanders op zijn best een gecompliceerde gunst is. Geen internationaal recht. We wachten af.

There are no comments. Add one!