Back to overview

“Muur Museum” breidt uit

Contributed by Arab Educational Institute on 26.09.2012:

“Muur Museum” breidt uit

Toine van Teeffelen

Samen met enkele arbeiders en collega’s ben ik betrokken bij het plaatsen van een nieuwe serie verhalenposters op de Muur. De vijf arbeiders gebruiken twee ladders en een oude bestelauto. Mijn collega geeft zijn bellende mobiel door aan een arbeider met de toevoeging dat “Etzion” [het Israelische militaire hoofdkwartier voor het zuidelijk deel van de West Bank] aan de lijn is. We zijn nog een beetje zenuwachtig, je weet niet wat er kan gebeuren. Ofschoon, zoals Mary zegt, het ernaar uitziet dat het leger zich niets aantrekt van wat er gebeurt aan de “Palestijnse” kant van de Muur, zolang geen echte constructiewerkzaamheden worden verricht en je niet over de Muur heenkijkt.

Het Ecumenische Begeleidingsprogramma voor Vrede in Palestina en Israel (EAPPI) is ook aanwezig, de hele periode dat we bezig zijn, vier uur. Er is veel gelegenheid om met ze te praten, ook om de tijd te oden. Na een poosje is iedereen relaxed. Een van de arbeiders, balancerend bovenaan een vier meter hoge ladder, converseert op zijn mobiel luid over de prijs die hij voor zijn auto wil. Zijn andere hand gebruikt hij om de poster recht te houden. Het werk gaat sneller dan de vorige keer. Het pistool dat de ijzeren pinnen door de posters en in de Muur schiet maakt ook minder herrie.

Bij het huis van Claire Anastas worden vier posters geplaatst die foto’s van het Graf van Rachel tonen, gespreid over een eeuw. De foto’s zijn zo ontworpen dat het lijkt alsof je door raampjes in de Muur naar het verleden kijkt. Al de andere foto’s tonen verhalen van vrouwen, maar we vonden dat juist op deze plaats, zo dichtbij het Graf van Rachel, het betekenisvol is om oude foto’s van het Graf te tonen. Niet alleen voor de bezoekers, maar ook voor Palestijnen in Bethlehem die geen toegang meer hebben tot het Graf, het niet meer kunnen zien en het risico lopen hun historische geheugen te verliezen.

Dan de heuvel op. We gaan naar een gebied waar de nieuwe posters naast andere beelden staan, zoals een groot menu dat de eigenaar van een restaurant heeft geplaatst, en een enorm wit doek waar onder meer de voetbalkampioenschappen van deze zomer op werden geprojecteerd ten bate van honderden bezoekers. De eigenaar vertelt ons de posters niet over een bijzondere graffiti heen te plaatsen waaraan hij erg gehecht is, een soort penguin die een motorbril draagt en boven zijn hoofd helicopterwieken heeft bevestigd waarmee hij over hoge objecten kan vliegen, zoals de Muur.

De man feliciteert ons met het werk. Ongetwijfeld trekken de posters nieuwe klanten. We plaatsen vijf posters tegenover de Bethlehem Inn, een hotel langs de tamelijk smalle weg die nu de entrée vormt naar de binnenstad van Betlehem sinds de sluiting van de grote Hebron straat. De arbeiders krijgen dadels en koffie van de omwonenden. Het is duidelijk dat het “Muur Museum” wordt gesteund.

Ook wordt een groot canvas op de Muur geplaatst met een foto van een windmolenlandschap bij Gorkum. Eroverheen zijn handtekeningen van mensen die zich solidair verklaren met alle Palestijnse rechten en “nee” zeggen tegen de Muur. De burgemeester van Gorkum heeft ook ondertekend. Het is een project van een plaatselijke Palestina solidariteitsgroep. Tegenover dat doek zijn twee posters geplaats – niet op de Muur, maar op twee verdwaalde militaire blokken, die hier en daar in de omgeving door het leger zijn neergezet. Een van de verhalen gaat als volgt.

De duif

Er was eens een jongen die zijn speelgoedje vasthield, een duif. Terwijl hij aan het spelen was, had hij een droom. Hij droomde over een andere wereld waar hij kon praten over zijn speelgoed en zijn hobbies, zijn interesses en zijn dromen, in plaats van te praten over geweren, bloed en doden. Een wereld waar hij zou kunnen rennen en spelen met zijn Vrienden. In die wereld was geen oorlog, waren erg een tanks, geen raketten, en geen mortieren en bombardementen. Een wereld vol van vrede. Een kogel, een kwaadaardige kogel, kwam als een dief en ging zijn hart binnen. Het nam zijn ziel en zijn droom weg. Zijn duif was naast hem, naast zijn bewegingloos lichaam. Maar de duif herinnerde zich de droom van de jongen, kwam tot leven en vloog weg. Het besloot zijn droom aan de wereld te vertellen. En het besloot om deze droom tot werkelijkheid te maken.

Verhaal van Jennifer, Jumana, Rasha en Nisreen, 16 jaar

P.S.1: Het “Muur Museum” zal nog verder worden uitgebreid met verhalen van jongeren, grondbezitters, gezinnen die dicht bij de Muur wonen, vluchtelingen en taxichauffeurs. De volgende stap zijn de verhalen van grondbezitters die geen toegang meer hebben tot hun land en ook mensen die dichtbij de Muur wonen. Die verhalen worden tegenover het Soemoed Verhalenhuis geplaatst, bij het checkpoint tussen Bethlehem en Jeruzalem. Help ons deze nieuwe serie mogelijk te maken, subsidieer een poster. Voor meer informative: tvant@p-ol.com of aei@p-ol.com

P.S. 2: AEI heeft een “vergunning” ontworpen die toestemming geeft om Betlehem te bezoeken – onder stricte voorwaarden en alleen tijdens enkele christelijke feestdagen. De Engelstalige vergunning bezigt de taal van de vergunningen die Palestijnen krijgen om hun eigen land (Jeruzalem) te mogen bezoeken.

Zie: http://www.scribd.com/doc/106335472/Mock-Permit-Bethlehem

There are no comments. Add one!