Back to overview

Dromen in Battir

Contributed by Toine Van Teeffelen on 10.10.2013:

Toine van Teeffelen

10 October 2013

Terwijl Mary de vieringen rond het veertigjarige lustrum van de Universiteit van Betlehem bezoekt, gaan Tamer (nu 11 jaar) en ik voor een wandeling naar het dorp Battir ten westen van Betlehem. Zojuist heeft hij in zijn huiswerk geleerd over de ecologische waarde van bomen. Ondertussen opent de ochtendkrant Al-Qoeds (Jeruzalem) met het verhaal dat in de dorpen Boerin en Deir Sjarif bij Nabloes naburige kolonisten olijfbomen hebben vernietigd. Het is oogsttijd.

Tamer gaat mee op voorwaarde dat hij zijn I Pad kan meebrengen. De collectieve taxi is goedkoop: 11 sjekel, of iets meer dan 2 Euro voor twee personen. We starten bij het Hassan Moestafa Centrum, een van de culturele centra in Battir. Laatst ontmoette ik met collega’s Nadia Butma. Zij heeft de leiding van het centrum dat genoemd is naar een belangrijke dorpsleider uit de tijd van 1948, de Nakbe (Hassan Moestafa onderhandelde met de Israeli’s over de wapenstilstandsgrens in dit gebied, die langs de grillig kronkelende spoorbaan loopt). Nadia staat open voor samenwerking met een eenjarige beroepsopleiding voor Palestijnse vrouwen en jongeren in “cultureel ondernemerschap” die het AEI volgend jaar hoopt te beginnen.

Een paar jaar lang heeft Battir gestreden tegen de bouw van de Muur vlakbij het dorp welke niet alleen het leven van de plaatselijke inwoners zou frustreren, maar ook het landschap kapot zou maken. In dit gebied kun je prachtige terrassen zien met bomen, bronnen en grotten zowel als restanten van Romeinse kanaaltjes, vijvers en graftomben. Wanneer je hier wandelt verlies je het gevoel van tijd, zeker wanneer je een boer met ezel ziet die het land bewerkt. Tamer en ik slaan de armen om elkaar heen om warm te blijven, want het weer is kouder dan we dachten. Ik leg Tamer de betekenis van de sinsile uit, de kleine pittoreske muurtjes die de terrassen decoreren en gemaakt zijn uit stenen van de omgeving die kunstig op elkaar zijn geplaatst.

Het gevoel van tijdloosheid wordt verbroken wanneer Tamer in de verte twee militaire jeeps ziet niet ver van de Har Gilo nederzetting, waar ook de Muur oprijst (lager dan in Betlehem omdat de kolonisten hun uitzicht niet willen laten bederven). Tamer droomt dat hij als Batman over de heuvels zweeft. Misschien dat Batman de onzichtbare grens met Jeruzalem kan oversteken, maar gewone mensen kunnen dat niet. Er is een electronisch “hek”; wanneer je de spoorweg overgaat wordt je ogenblikkelijk achtervolgd door grenspolitie, schijnt het. Op mijn beurt fantaseer ik over de rotsformaties in de wadi’s (valleien) die vormen aannemen die soms op dieren lijken. Een oud folkloreboek vermeldt dat sommige rotsen in dit gebied een voorbijlopende trouwprocessie laten zien. Kennelijk “zondigden” de deelnemers aan de processie – welke zonde wordt niet vermeld – en werden bij wijze van straf in rotsen veranderd.

Geen geluid rondom ons te horen, afgezien van de wind.

Onder de nieuwe posters op de Muur bij het Graf van Rachel zijn er 15 met de dromen van kinderen en jongeren. Een is van Majd, uit Betlehem.

Betlehem

Een helige plaats, waar iedereen welkom is.

Het is mijn eigen stad, een plaats waar ik me kan ontspannen.

Een veilige plaats, een godsdienstige plaats.

Een fijne plaats.

Een plaats waar ik een toekomst, een beter leven wil opbouwen.

Mijn eindexamen kan halen en hopelijk vegetarier kan worden.

Betlehem is nu een open gevangenis.

In mijn toekomst zal het een plaats van vrijheid zijn.

Een plaats die bekend is om zijn gastvrijheid, vooral voor toeristen.

Een plaats waar mensen samenkomen, praten en vrij zijn.

There are no comments. Add one!