Back to overview

Bussen en bewegingsvrijheid

Contributed by Toine Van Teeffelen on 26.04.2012:

Deze dagen reis ik veel in bussen vanwege het gidsen van Nederlandse groepen in Galilea en Jeruzalem. Een chauffeur vertelt me dat hij in het verkeer nooit ontspannen is. Hij is altijd op zijn hoede dat auto’s om hem heen een onvoorspelbare beweging kunnen maken. Als bus heeft hij weinig manoeuvreermogelijkheden.

Maar ook is voor hem de beschikbaarheid van werk belangrijk – en de tips van toeristen. Al komen er deze jaren wat meer toeristen naar Palestina (bij lange na niet genoeg), de bussen in de West Bank hebben te maken met het probleem dat zij niet of nauwelijks voor toeristische doeleinden gebruikt kunnen worden. Bussen met West Bank nummerborden kunnen Jeruzalem en Israel niet binnen. Daarentegen kunnen Israelische bussen met gele nummerborden wel de West Bank in, en kunnen ze ook op meer wegen in de West Bank rijden, omdat een aantal wegen hier in de praktijk alleen beschikbaar zijn voor Israeli’s of kolonisten.

Vandaag sprak ik met de eigenaar van een busmaatschappij in Beit Sahour. He vertelde dat hij bankroet was omdat hij niet meer aan de betalingsvoorwaarden kon voildoen van de Nederlandse en Belgische ondernemingen die hem eind jaren negentig de bussen hadden geleverd. Hij en zijn christelijke familie staan nu op het punt het land te verlaten. De plaatselijke kerken kunnen hem niet helpen. Indertijd schafte hij de bussen aan in de verwachting dat er vrede zou komen en vrij reizen een feit zou worden. Maar met het checkpoint system dat tijdens en na de tweede Intifada werd uitgebreid verloor hij de competitie van de Israelische bussen. Hij vertelde me dat hij in de jaren zeventig drie jaar in “administratieve detentie” werd vastgehouden, zonder rechtsgang en aanklacht. Staatsgevaarlijk.

***

Mijn collega Elias doet het papierwerk voor een busreisje van leerlingen van verschillende scholen uit Betlehem en Ramallah naar moslimse en christelijke plaatsen. Het is een omvangrijke taak. Na het fatale busongeluk ten noorden van Jeruzalem een paar maanden geleden met schoolkinderen, verlangen de Palestijnse autoriteiten van scholen om tevoren een hele serie papieren te faxen: geschreven toestemming van alle ouders, overzicht van docenten die megaan (tenminste een op de tien leerlingen), vergunning en rijnewijs van de chauffeur, paspoortcopie van de chauffeur, vergunning voor de bus. Men is om goede redenen hevig geschrokken, maar het effect is nu dat de scholen veel minder zin hebben reisjes te organiseren. Dat is heel jammer omdat het zo belangrijk voor schoolkinderen is te “ademen” in de gevangenisachtige omgeving waarin ze opgroeien en het ook nodig is dat ze meer leren over hun land op een authentieke en directe, “levende” manier. Ik schat dat bezoekers en toeristen in hun busreizen in korte tijd net zo veel van het Palestijnse land zien als Palestijnse leerlingen gedurende misschien zo’n tien of twintig jaren van hun leven.

Toine van Teeffelen

April 2012

There are no comments. Add one!