Back to overview

Bedekt door sneeuw

Contributed by Toine Van Teeffelen on 10.01.2015:

January 10, 2015

Toine van Teeffelen

De electriciteit doet het niet vanwege het weer. Mary en ik lopen naar het electriciteitsgebouw want de telefoon wordt niet opgenomen. Er blijkt een probleem in het Middle East building, een honderd meter van ons vandaan. De eigenaar is in het buitenland en de zoon die in het bezit is van de sleutel is ook elders. “Moet dat drie uur duren, het vinden van de sleutel?” vraagt Mary.

We lopen door naar het restaurant van het Jacir Palace, het voormalige Intercontinental. Bijna alleen zitten we in de reusachtige hal met oud Bethlehemse architectuur, op een bankje met twee verwarmingslampen naast ons en een sahlab [zoete witte melkpap] voor ons. We genieten van Kerstschlagers en het Ave Maria. Door de ramen zien we dat het zachtjes is gaan sneeuwen.

We lopen samen onder de paraplu in een zich langzaam ontvouwend Kerstlandschap. Mary zegt dat ze op de BBC hoorde dat je alleen in Bethlehem drie Kerstmissen kan vieren. ’s Avonds kijken we naar de speelfilm Snow White, met de heldin beschermd tijdens realistisch in beeld gebrachte wrede gevechten.

’s Nachts sneeuwt het pas echt goed. ’s Ochtends zijn er geen auto’s op straat, geen getoeter, alleen kindergeroep. Bethlehem is in wit gehuld. Samen met onze vriendin en Mary’s zus gaan we lopen. Het is zo mooi omdat de lelijkheid bedekt is, zegt onze vriendin. Wanneer we bij de Sterstraat zijn wijst Mary de plaats aan waar een paar dagen geleden demonstranten van verschillende denominaties de binnenkomende Grieks-orthodoxe patriarch toeriepen dat hij niet welkom was. De Patriarch heeft gronden van de kerk aan Israel verkocht, waaronder in bezet Oost-Jeruzalem.

We lopen naar het Geboorteplein, waar we in een falafeltentje de heerlijkste falafel, hummus, ful [bonen] en musahaba (soort warme puree) eten. Je moet de falaffels alleen echt heet eten, zegt onze vriendin. De sneeuw zorgt voor ongebruikelijke beelden. Zo heeft onder meer de schedel waar St Hieronymus (het standbeeld) zijn voet op zet een mooi wit kapje. Iedereen is opgewekt, geinspireerd door de maagdelijk pure witheid om ons heen.

Beit Jala dat een honderd meter hoger ligt dan Bethlehem heeft nog veel meer sneeuw, zegt een agent. De jongens van Beit Sahour, dat lager ligt dan Bethlehem en veel minder sneeuw heeft, zullen de meiden van Beit Jala wel gaan bekogelen. “Beit Jala, here we come!”

Op de terugweg is er in de nauwe Madbasseh straat een soort checkpoint, waar we niet verder kunnen. Vanaf de daken wordt elke voorbijganger met harde sneeuwballen bekogeld. We nemen maar een omweg en bekijken de vele gerenoveerde huizen in de omgeving. Letterlijk schilderachtig: Bethlehem op zijn mooist. Je kan je hier met al die steegjes en trapjes verbergen en sneeuwballen gooien en dan wegduiken zodat de ontvanger niet weet waar ze van vandaan komen. Jara, Tamer en ik doen een partijtje. Verderop waarschuwt Mary een paar jongens dat ze geen met sneeuw bedekte stenen moeten gooien, kogels met een wit jasje. “Het is geen intifada”.

Thuis werkt alles, er is water, electriciteit en zelfs Internet, de laatste voor even. Ik breng koffie op een dienblaadje. Mary zegt: “Vandaag ben je een sweetheart.” Een “perfect day,” herinner ik me het lied van Lou Reed, zo perfect “I thought I was someone else, someone good.”

There are no comments. Add one!