Home >History >Letters & Diaries >Pareltjes
 
Login
email
password

users currently online: 32

arrow Home

arrow Your Personal Page
arrow People
arrow Places & Regions
arrow History
Archaeology
Community Histories
Historical Documents
General History
Immigration & Emigration
Letters & Diaries
Myths and Legends
Oral History
Vintage Maps
arrow Culture

arrow Community Resources
arrow Photography - local
arrow Photography Diaspora
arrow Audio

arrow Our Partners
arrow About Us
arrow All Recent Entries
arrow Message Board
arrow Newsletter
arrow Newsletter Archive

arrow AEI-Open Windows

Letters & Diaries: Pareltjes

sorted by

Showing 1 - 20 from 170 entries

> Aanwezigheid, of: een star is born
> Presence, or a star is born
> Pareltjes
> PEARLS
> Je oprichten
> Gaming
> Gaming
> Onverwachte museumbezoekers
> Unexpected museum visitors
> A TRUMP PRESIDENCY AND PALESTINE
> HET PRESIDENTSCHAP VAN TRUMP EN PALESTINA
> Gebaar
> The human gesture
> Dystopia
> Dystopie
> Aanraking van de grond
> Touching the ground
> Hasbara
> Few news reports on Sunday
> Berichten op zondag
  page 1 from 9
submitted by Toine Van Teeffelen on 11.02.2017

Jacoub Shaheen is een Palestijnse christen uit Bethlehem die deelneemt aan de Arab Idols, een muziekcompetitie die in Beiroet wordt opgevoerd en breed in de Arabische wereld en daarbuiten wordt bekeken. Hij is populair, zeker ook hier in Bethlehem, en een van de overgebleven kandidaten, naast Amir, een Palestijn uit de VS.

Een van de juryleden is Ahlaam, een Saoedische zangeres. Op een bepaald moment werden haar opmerkingen jegens Yacoub wel erg kritisch, niettegenstaande de cheers vanuit het publiek. Facebook stond vervolgens vol met spottende opmerkingen over en gefotoshopte portretten van de arme lady, steenrijk overigens – een rijkdom ze met haar glitterende juwelen altijd met graagte laat zien. Tijdens een publieke ontmoeting in de kleedkamer van de show, gaf Yacoub haar een met Bethlehems paarlemoer bewerkte Koran, misschien om haar milder te stemmen.

Bethlehem is gemobiliseerd. Telecommunicatiebedrijven faciliteren op het moment telefoonkaarten zodat mensen met reductie kunnen stemmen voor Yacoub of Amir, want de publieke stem is beslissend voor hun aanblijven in de show. Meerdere groepen uit Bethlehem gingen deze week per bus richting Amman, om daarna het vliegtuig naar Beiroet te nemen. In het bijzonder inwoners van Bethlehem willen Yacoub graag live zien en hem de finale injuichen, ook al om in een moeite door een vakantieweekend daar door te brengen en misschien ook de geboorteplaats van Mar Sharbel te bezoeken, een bekende heilige uit de Libanese bergen met helende krachten.

Tijdens een viering op de Freres school van zoon Tamer deze week, werd Yacoub aan het eind apart genoemd als vroegere pupil van de school. Voor hem werd geapplaudiseerd, evenals voor Mary Atrash die ook vroeger op de Freres heeft gezeten en vorig jaar voor Palestina in Rio aan de Olympische zwemwedstrijd deelnam.

Er is hier grote behoefte om suksesverhalen te horen, vooral in de huidige atmosfeer waarin het normaal is te zeggen dat de situatie nog nooit zo slecht is geweest.

Slecht als die situatie is, het leven is toch niet zonder pareltjes. Op het AEI zijn zojuist twee boeken uitgegeven, in het Arabisch en Engels, over wat ‘moslim-christelijk samenleven’ wordt genoemd. De publicaties bevatten 70 verhalen verzameld door scholieren uit de omgeving van Ramallah en Bethlehem. Ze gaan over gebaren van Palestijnen van verschillende religieuze huize naar elkaar. De boekjes zijn deel van een langlopend project op 30 scholen, particuliere zowel als van de overheid, waarbij moslimse en christelijke leerlingen van elkaars godsdienst leren.

Dochter Jara maakte de tekeningen. De verhalen gaan over waarden van hulpvaardigheid, warmte, nabuurschap en gastvrijheid. Het laatste concept werd door een onderwijsinspecteur gedefinieerd als een ‘welkomsthouding’.

Voor de verandering eens geen ‘grote ideeen’, geen ‘grote successen’, maar kleine verhaaltjes van medemenselijkheid.

Voorbeelden: onderlinge hulpvaardigheid tussen christelijke en moslimse leerlingen op school en in de gemeenschap, burenhulp, groeten en feliciteren op elkaars feesten, veel gevallen ook van politieke solidariteit, soms letterlijk tot in de dood. Ik houd van het verhaaltje van de priester die tijdens de Ramadan voor een zieke imam invalt en via de loudspeaker van de moskee de oproep doet voor de Iftar, de maaltijd na het vasten.

Soms wordt er gefluisterd: Waarom in zo’n project zoveel nadruk op islam en christendom? Waarom niet eenvoudig spreken over menselijke solidariteit of ‘burgerschap’ in plaats van interreligieus samenleven? Met al de associaties die in de media alleen maar worden geamplificeerd, is het steeds moelijker om islam en christendom niet als polen te zien. Het spreken over ‘islamitische’ en ‘christelijke’ Palestijnen verdeelt Palestijnen verder, zo zegt men. Terwijl juist op dit punt je hier geen verdeling hebt zoals elders in het Midden-Oosten.

Maar je kunt ook zeggen dat het belangrijk is om de dagelijkse islam en het dagelijkse christendom in Palestina te zien als bron van heilzame diversiteit. Behalve dat het soms spanningen en afstand schept, is het samenleven tussen de godsdiensten een vorm van rijkdom, hoe naief dat tegenwoordig in sommige oren mag klinken.

Op zich is het waar dat zulke gebaren niet over religieuze gebruiken gaan maar over mensen die niet alleen een verschillende godsdienst volgen maar tegelijk ook hun eigen werk hebben, hun eigen zorgen en leefruimte, en sociaal niet verplicht zijn om naar anderen buiten hun directe leefkring vriendelijk of gastvrij te zijn.

Zelf draag ik kostbare ‘gebaar’-momenten met me mee. Zo koester ik die kleine momenten dat mensen zich in een oogwenk bereid tonen hun volledige aandacht en hulp te geven, zoals hier nog vaak gebeurt. De altruiste en politiek activiste Simone Weil zei eens dat ‘aandacht de meest zeldzame en zuivere vorm van vrijgevigheid is’.

Het vreemdste bijzondere gebaar overkwam me eens toen een agent van de toeristenpolitie (die hebben we hier ook) vlakbij het Geboorteplein zag dat Jara, net op school, van mij een paar shekel ontving voor een drankje op school. Hij dacht dat Jara, die er Palestijns uitzag, bij mij, een toerist, aan het bedelen was. Met een resoluut gebaar gaf hij me de shekels terug en in plaats daarvan gaf hij zelf Jara een paar shekels zodat ze de levensles – niet te bedelen – op een vriendelijke manier geleerd kreeg. Het kostte Jara en mij enige tijd om precies te begrijpen wat er gebeurde.

Natuurlijk kun je zeggen dat achter elk gebaar wel een belang schuilt.

Maar is dat een probleem? Gebaren zijn tenslotte deel van het contract van het dagelijks leven, hoe moeilijk ook. Essentieel is dat mensen niet buitengesloten worden van dat contract. En zonder genoemde pareltjes hebben grote projecten en ideeen weinig kans van slagen.

Bethlehem, 11/2/2017
Toine van Teeffelen

email to a friend print view