Home >History >Letters & Diaries >Gebaar
 
Login
email
password

users currently online: 9

arrow Home

arrow Your Personal Page
arrow People
arrow Places & Regions
arrow History
Archaeology
Community Histories
Historical Documents
General History
Immigration & Emigration
Letters & Diaries
Myths and Legends
Oral History
Vintage Maps
arrow Culture

arrow Community Resources
arrow Photography - local
arrow Photography Diaspora
arrow Audio

arrow Our Partners
arrow About Us
arrow All Recent Entries
arrow Message Board
arrow Newsletter
arrow Newsletter Archive

arrow AEI-Open Windows

Letters & Diaries: Gebaar

sorted by

Showing 1 - 20 from 176 entries

> Trump's recognition of Jerusalem as Israeli capital
> Trump's erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van...
> Fine-grained
> Fijnmazig
> TRUMP IN BETHLEHEM (ENGLISH)
> TRUMP IN BETHLEHEM (NL)
> Aanwezigheid, of: een star is born
> Presence, or a star is born
> Pareltjes
> PEARLS
> Je oprichten
> Gaming
> Gaming
> Onverwachte museumbezoekers
> Unexpected museum visitors
> A TRUMP PRESIDENCY AND PALESTINE
> HET PRESIDENTSCHAP VAN TRUMP EN PALESTINA
> Gebaar
> The human gesture
> Dystopia
  page 1 from 9
submitted by Toine Van Teeffelen on 28.06.2016

Bethlehem, 28-6-2016

Op een moment dat ‘exit de ander’ veel publieke aandacht krijgt, mag ik een boekje helpen redigeren met verhalen van Palestijnse scholieren over moslim-christelijk samenleven. Dat is in het kader van een project van het AEI dat al vele jaren loopt en dat probeert, in de bewoording van zijn voorvechter Fuad Giacaman, te werken aan ‘preventief onderwijs’ in Palestina, d.w.z. het voorkomen dat moslim-christelijke relaties gegijzeld worden door angst, vooroordelen en uitsluitingspolitiek.

Op zo’n 30 scholen in de regio’s Bethlehem en Ramallah krijgen christelijke en moslimse leerlingen een aantal keren per maand of per semester gezamenlijk godsdienstles (normaal is dat gescheiden), om zo meer over elkaar’s godsdienst te weten te komen en wederzijds respect te verdiepen. Er is in feite een lange traditie van inter-religieus samenleven in Palestina die soms onder druk staat vanwege de bezettingspolitiek om moslims en christenen tegen elkaar uit te spelen of vanwege Daesh/ISIS- en andere repressieve praktijken in de buurlanden. In het kader van het project worden jaarlijks honderden leerlingen tussen de 12 en 17 jaar gevraagd om inspirerende verhalen over dit samenleven op te schrijven. Er komt nu een boek uit met zulke verhalen, met ook een versie in het Engels.

Wat me opvalt in die verhalen is de kracht van het menselijke gebaar. Niet de invloed van geinstitutionaliseerde praktijken, maar juist de impact van het menselijk doorbreken van ‘normale’ verwachtingspatronen. Je hebt natuurlijk een Arabische traditie van genereuze gebaren in de vorm van de Arabische gastvrijheid, bekend niet alleen van de Bedoeienencultuur. Het menselijke gebaar op het juiste moment, krijgt in het algemeen in de Arabische cultuur – en veel andere culturen - bijzondere waardering.

Vaak gaat het om steun in tijden van nood. Een moslimse vrouw vertelt dat ze eens op de basisschool in Nabloes haar klasgenootje Therese, een christelijk meisje, vijf sjekel gaf omdat deze geen geld had de bus naar huis te nemen. Ze worden vriendinnen. Vele jaren later geeft Therese, die zich die steun van vroeger nog altijd herinnert, haar haar nier. Daarmee redde ze het leven van haar vriendin - maar verloor haar eigen leven, want de medische ingreep had fatale bijwerkingen.

Vlak voor de nakbeh [‘ramp’, de vlucht en verdrijving van honderdduizenden Palestijnen in 1948] groeiden twee kinderen van moslimse en christelijke burenfamilies samen op in de stad Lydda. Mohammed en Tony vluchtten met hun families naar Syrie en woonden decennia lang in of bij een vluchtelingenkamp. Als Palestijnse christen werd Tony twee jaar geleden, inmiddels in de zeventig, door een Daesh-soldaat op straat bedreigd. Zijn oude vriend Mohammed beschermde hem. Beiden werden vermoord. Vele andere verhalen vertellen van de solidariteit tussen moslimse en christelijke families tijdens de Intifada’s of ten tijde van politieke oppressie.

Er zijn ook bijzondere verhalen van steun aan elkaar’s religieuze gebruiken of voorschriften. Op de straten van Ramallah deelden christelijke jongeren water en dadels uit vlak voor het breken van het vasten tijdens de Ramadan. Wanneer er een imam ziek werd luidde de priester de kerkklokken om het einde van het vasten aan te kondigen. In een soortgelijk geval vervulde een christelijke man’s ochtends vroeg de rol van moesjarater, degene die de moslimse bevolking wakker maakt om tijdig het ontbijt te nuttigen voordat het vasten begint.

Christelijke families en een kerk zamelden geld in om het behoeftige, godsvruchtige moslims mogelijk te maken de pelgrimstocht, de haj, naar Mekka te maken. Moslims hielpen met de opbouw van een kerk die zwaar beschadigd was door een inval van de bezetters. In het Jordaanse Madaba vernoemde men een nieuwe moskee naar ‘Issa, de zoon van Miriam’ - Jezus, de zoon van Maria - als gebaar naar christenen.

In het Midden-Oosten zijn er talrijke voorbeelden van zulke gebaren die in het huidige klimaat vergeten dreigen te raken maar het waard zijn gedocumenteerd te worden en in het onderwijs te worden verbreid.

Toine van Teeffelen
Bethlehem, 28/6/2016

email to a friend print view