Home >History >Letters & Diaries >Dystopie
 
Login
email
password

users currently online: 19

arrow Home

arrow Your Personal Page
arrow People
arrow Places & Regions
arrow History
Archaeology
Community Histories
Historical Documents
General History
Immigration & Emigration
Letters & Diaries
Myths and Legends
Oral History
Vintage Maps
arrow Culture

arrow Community Resources
arrow Photography - local
arrow Photography Diaspora
arrow Audio

arrow Our Partners
arrow About Us
arrow All Recent Entries
arrow Message Board
arrow Newsletter
arrow Newsletter Archive

arrow AEI-Open Windows

Letters & Diaries: Dystopie

sorted by

Showing 1 - 20 from 174 entries

> Fine-grained
> Fijnmazig
> TRUMP IN BETHLEHEM (ENGLISH)
> TRUMP IN BETHLEHEM (NL)
> Aanwezigheid, of: een star is born
> Presence, or a star is born
> Pareltjes
> PEARLS
> Je oprichten
> Gaming
> Gaming
> Onverwachte museumbezoekers
> Unexpected museum visitors
> A TRUMP PRESIDENCY AND PALESTINE
> HET PRESIDENTSCHAP VAN TRUMP EN PALESTINA
> Gebaar
> The human gesture
> Dystopia
> Dystopie
> Aanraking van de grond
  page 1 from 9
submitted by Toine Van Teeffelen on 20.05.2016

Toine van Teeffelen
Bethlehem
20-5-2016

Het gebied is omgeven door imponerend hoge muren met prikkeldraad en camera’s en geflankeerd door een wachttoren. Een afgesloten ijzeren poort vormt de verboden toegang tot het Graf van Rachel, getransformeerd door Israel tot een militair fort. De bescheiden koepel over het graf is hier nog net zichtbaar. De meeste inwoners van het gebied zijn al jaren geleden vertrokken. Verscheidene afgesloten garages bevinden zich in vervallen staat. Het wekt geen verbazing dat het fort als een magneet Palestijnse kinderen en jongeren aantrekt, in dit geval uit het nabijgelegen Aida vluchtelingenkamp. Zij zien het als een confrontatiegebied. Als in een kat-en-muis-spel gooien de jongeren stenen en de soldaten vuren traangas terug, of rubberkogels of erger – met ernstige, soms dodelijke afloop.

Er is een luikje in de ijzeren poort dat van binnen geopend en gesloten kan worden. Eens zag ik een nieuwsgierig orthodox joodse jongetje erdoor gluren, voordat zijn ouders het weer snel dicht deden.

Rond de poort zijn dun-metalen posters op de Muur gelijmd. Vele herdenken de nakba, de ramp van 1948 toen 7-800.000 Palestijnen gedwongen werden hun vaderland te ontcluchten. (Vorige week werd de nakba op veel plaatsen herdacht. In een geval werden vrachtwagens uit die tijd in een rij tentoongesteld).

Op sommige Muurposters geven de tegenwoordige jongeren van Aida kamp hun reakties op toenmalige foto’s van vluchtende mensen en verwoeste dorpen. Een foto uit 1948 toont een vluchtende vrouw die in verschrikking en wanhoop een doek voor haar mond vasthoudt. Een jongen geeft als kommentaar dat de foto hem herinnert aan tegenwoordige vrouwen in het kamp wanneer ze zich beschermen tegen het inhaleren van traangas.

Verder weg, langs een straat hernoemd tot “Einde-van-de-Wereld Weg,” zijn kleine posters met citaten van de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish. De citaten zijn zo gekozen dat ze verwijzen naar de omgeving: “De laatste trein is gestopt op het laatste perron en niemand is daar.” Of: “Een moeder wijst de cipier terecht: ‘Waarom heb je koffie gemorst op het gras, jij onheilstichter?” Of: “Een mens is een vogel die niet in staat is te vliegen.”

Het straatnaambord “Apartheid Avenue” naast de militaire poort is door de soldaten verwijderd. Het kostte hen verscheidene pogingen, zo stevig is de lijm.

In deze dystopische omgeving komen de jongeren, staf en vrijwillligers van het AEI om wat werk te verrichten. Met de hulp van werkers en materiaal van de gemeente Bethllehem ruimen we hopen vuil op naast het huis van Antoinette. Antoinette is een lid van de vrouwengroep van het AEI en voormalig docente muziek in het Aida kamp. Op momenten dat het Israelisch leger tijdens de Tweede Intifada granaten afschoot op militanten, meer dan tien jaar geleden, gaf ze muziekles aan kinderen in de kelder van het familiehuis, om ze te kalmeren.

Naast vuilnis verzamelen we vele tientallen militaire hulzen die bij de poort verspreid op straat liggen. Aan mensen die in het gebied werken leggen we uit dat we opruimen om straks mogelijkheden te onderzoeken voor muziek- en sportactiviteiten. “Dus je komt hier voor een paar uur en dan ga je weer weg?” “Nee,” zeggen we. “Het is de bedoeling dat we vaker terug komen.”

In de weken erna testen we enkele openluchtaktiviteiten in de achtertuin van Antoinette en langs de Einde-van-de-Wereld Weg. Twee grote rioleringstunnels onder de Muur door, afgesloten door tralies, vormen een interessant decor. Eens, zo wordt ons verteld, werden die tunnels gebruikt door arbeiders uit het kamp om naar Jeruzalem te gaan, totdat ze met traangas weer naar het kamp werden gejaagd.

De jongeren spelen een klein Alice-(Leyla)-in-Wonderland theaterstukje voor de tunnels. Een week later kijken we naar een dichter en een rapper die al ritmisch pratend over een smalle richel boven de tunnels wandelen.

Er liggen verscheidene weggegooide checkpointblokken in de achtertuin van Antoinette. Ook zij zijn een nuttig decor. Een checkpointpanel kan als tafel worden gebruikt voor een groot soort ganzebordspel. Het gaat om een checkpointspel waar de jonge spelers alle denkbare obstakels tegenkomen. (“De soldaat bij de checkpoint is in een slecht humeur. Wacht twee beurten.”) Een deelnemer zit met knie onder kin naar het checkpointspel te kijken, als een schaakspeler die de zeer beperkte mogelijkheden om naar Jeruzalem te gaan overdenkt. Gekleurde traangashulzen functioneren als pionnen. Andere jongeren lijmen canisters op de Muur, of schilderen voetstapafdrukken alsof Spiderman omhoog klimt, of ze kleuren stenen.

Ook proberen we een viertal horden uit met afbeeldingen van de Muur erop, om overheen te springen. Ze zijn een beetje te hoog voor de kinderen. We spreiden enkele autobanden uit over straat. Deze doen het wel goed ten behoeve van een ander springspel. Een nieuwe muziekgroep van jongeren speelt muziek voor enkele gesloten garages, waaronder de negende van Beethoven, “Alle Menschen Werden Bruder.”

Internationale vrijwilligers ontwerpen wensbriefbussen die tegen de Muur worden aangeplakt. “Wishing the Wall Away” staat erop. Naast een van de wensbussen plakken we enkele tientallen wensen die vorig jaar Kerst naar Bethlehem waren gezonden.

Zoals Lennon zong: “You may say I’m a dreamer, but I am not the only one.”

email to a friend print view